ازیگری مِتُد به انگلیسی Method acting که با نام متد استانیسلاوسکی نیز شناخته می شود نوعی فن تربیت بازیگر است که اول بار توسط 
کنستانتین استانیسلاوسکی کارگردان و مدرس تئاتر طرح شد. در متد اکتینگ هنرمند خود را به جای کاراکتر داستان قرار می‌دهد و مدتی با آن زندگی میکند برای مثال برای بازی در نقش یک بی خانمان چند روزی با بیخانمان ها زندگی میکنندِ شیوه ی متد توسط لی استراسبرگ و استلا ادلر در اکتور استودیو بنیان نهاده شد.

ابتدا «گروپ تیتر» که گروهی تئاتری در نیویورک بود، در دههٔ ۳۰ میلادی، «متد» را محبوب کرد و پس از آن در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ متد اکتینگ توسط لی استراسبرگ در «اکتورز استودیو» پیشرفت داده شد.

از شاگردانی که استراسبرگ در اکتورز استودیو تربیت کرده می‌توان به مارلون براندو، رابرت دنیرو، مریل استریپ، پل نیومن، آل پاچینو، جیمز دین ، داستین هافمن، دنیل دی-لوییس، جک نیکلسون، جانی دپ، لئوناردو دی‌کاپریو و کریستین بیل واکین فینیکس اشاره کرد. از اصول و دستاورد های این سیستم میتوان به تربیت بدن و صدای بازیگر مسلط بودن بازیگر به تمام تکنیک های صحنه ناظر و دقیق بودن بازیگر در نقش تغییر من بازیگر به نفع مطالبات هنری کل نمایش تحقیق، پژوهش، مطالعه در روانشناسی، جامعه شناسی تاریخ هنر و... برای بازیگر الزامی است. اشاره دارد. نتیجه این سیستم باور پذیری برای بازیگر و باور پذیری نقش برای تماشاگر است.

وحدت‌های سه‌گانه ارسطو درباره تئاتر:
از مهم‌ترین اصول تئاتر کلاسیک در یونان باستان است که برای اولین بار در کتاب فن شعر توسط ارسطو فیلسوف یونانی مطرح شده‌است.

۱- وحدت زمان: کلیت نمایش باید به بیان یک داستان در یک زمان فیزیکی خاص که معمولاً از بیست و چهار ساعت تجاوز نمی‌کند ارائه شود. کلیهٔ ماجراهای گذشته به‌صورت روایت و از زبان قهرمانان نمایش نقل می‌شود.

۲- وحدت مکان: کل داستان باید در یک منظر نمایشی واحد اجرا شود. همان‌طور که زمان پس و پیش نمی‌شود مکان نیز باید ثابت بماند. در نقل قول‌هایی که از زبان شخصیتهای نمایش در مورد اتفاقی در زمان و مکانی دیگر رخ داده‌است، معمولاً برای قرار گرفتن تماشاگر در فضای قصه از المان‌های متحرکی که به‌صورت نشانه بیانگر آن مکان خاص بوداستفاده می‌شد.

۳- وحدت موضوع یا عمل: کلیت داستان باید دارای تنها یک محوراصلی داستانی باشد و از نمایش داستان‌های نامربوط و حاشیه‌ای اجتناب شود.

درباره پرفورمنس آرت:
هنر اجرا یا هنر نمایشگون هنریست مرتبط با دیگر رشته‌های هنری که برای بینندگانی اجرا می‌شود. این اجرا می‌تواند از پیش نوشته شده یا فی البداهه، تصادفی یا کاملاً هماهنگ شده باشد؛ ذاتی و خود جوش یا دقیق از پیش طراحی شده، همراه با شرکت بینندگان یا بدون حضور آن‌ها باشد. همچنین اجرا می‌تواند به صورت زنده یا از طریق رسانه به نمایش درآید.
 در واقع می‌تواند هر موقعیتی را که دارای چهار عنصر پایه‌ای: زمان، مکان، بدن اجراکننده یا حضور رسانه‌ای آن و رابطهٔ میان اجراکننده و بیننده است، شامل شود. این هنر می‌تواند هرجایی اجرا شود، در هر محل یا با هر تنظیمات و هر مدت زمانی. حرکات و اعمال یک شخص یا یک گروه در یک جای خاص و زمان خاص کار را شکل می‌دهند. این هنر در دههٔ شصت میلادی از دل هنرهای تجسمی بیرون آمد اما غالباً آن را به هنرهای نمایشی نزدیک می‌دانند، هرچند بسیاری از اجراگران به تمایز قاطع هنر اجرا بر هنر نمایشی اصرار دارند